सरस्वती

तिमी विद्यामाता विशद विमला सोभित कति।
लिऊन् शिक्षा तिम्रा भरपुर सबै साधक जति ।।
सदा आभा थप्दै मनभरि धरी वश्र सुकिलो।
गरौं केही आफै, नव युग रचौँ मिष्ट रसिलो।।

वीणा
सधैं मीठो बोली हृदय सुरिलो शब्द जतन।
नबोले है मिथ्या छल कपट वा तिक्त वचन।।
भनी वीणाका मोहक ध्वनिहरू नै बजिरहे ।
सयौं हारे, कैयौं जिति पनि रहे यै लवजले ।।

किताब
किताबैका पाना अमृत रस हुन् ज्ञान लहर।
रसास्वादै चुस्ने बनु सुलतको फूल भ्रमर ।।
बनाऔं आगामी हर दिनहरू पूर्ण रहरका ।
सिँगारौं विद्याले जगतभरिमा दीप्त दिपिका ।

माला
बढाऔं हुर्काऔं असल कृति थप्ने क्रमहरू।
उनौं माला यौटा,सफल चहकाऔं श्रमहरू।।
मरे मर्ला चोला तर पनि कुनै कर्म नमरून् ।
सबैको श्रद्धामा अमर अजरैमा रहिरहून् ।।

कमल
हिलो मैलो सारा दल दलबिचै फूल कमल ।
छ शोभा शोभामा अनुपम बन्यो एक असल।।
कदाचित् यात्रामा दुरगुणसितै संगत पुगे।
यही भन्छ्यौ माता दृढ अटलता मार्ग नचुके।।

हांस
जसै बाँठो हाँसै अति अति विवेकै रचियता।
त्यसै रोजौं बाटो उचितमयको निर्णय सदा।।
छ यात्रामा हिँड्नू सजक सचेतै भरिकन।
म झुक्छू श्रद्धाले चरणकमलैमा परिकन।।